Καθαριστείτε κι
ελάτε μαζί μου
να δείτε το Θεό.
Είπε ο Μωυσής προς
τον λαό.
Για φανταστείτε,να
δούνε το Θεό!
Μ' αυτοί δεν
τόλμησαν. Δεν πήγαν.
-- Πήγαινε ... εσύ
για μας,του είπαν.
Κάποτε έρχεται
για τον καθένα
από μας η ώρα
αν μέσα μας θελήσουμε
να δούμε.
Πέρα απ' το φαΐ και
το πιοτί,
πέρα απ' τις
συνήθειες,
μέσ' την ψυχή βαθιά
τι κουβαλούμε.
Στο πέρασμα του
βίου μάθαμε πολλά,
μ' ακόμα περισσότερα
μας ξέφυγαν.
Πιστέψαμε κι
αγωνιστήκαμε για πράγματα
που αποδειχτήκαν
ψεύτικα.
Αλλά κι αυτά που
πράξαμε ήταν τελικά
μικρά κι ασήμαντα.
Μας γέλασε της
νιότης η περηφάνια η ψεύτικη.
Ονειρευτήκαμε μια
άνετη ζωή
και υλικά αγαθά
και προπαντός
επιτυχίες.
Μα οι επιτυχίες
έχουν αξία όσο τις προσδοκάς
σαν έρθουν γρήγορα
ξεχνιούνται.
Κι ο φόβος σύμβουλος
κακός.
Φοβάμαι μην πονέσω,
κι αν τάχα οι χαρές
θα είναι αρκετές.
Μα με τα χρόνια
έμαθα μέσα στη συμφορά
τον πόνο μου ν
αλλάζω σε σοφία.
Και οι χαρές, μου
είπανε, σε λίγο ξεθωριάζουν.
“Καθαριστείτε
κι ελάτε να δείτε το Θεό.”
Ακούω τη φωνή να
με καλεί
βαθιά μέσα στα
χρόνια.
Κι εγώ δεν θέλω
να' μαι απ' αυτούς
που ενώ τους κάλεσαν
δεν πήγαν,
και χάσανε την
ευκαιρία.
Γι αυτό και ψάχνω
μέσα μου
προσεχτικά το
δρόμο για να βρω,
το ψέμα να διακρίνω
απ' την αλήθεια.
Η
ζωή ήταν τελικά ένα δύσκολο σχολειό
μα απλές οι εξετάσεις
σχετικά
και η λύση μια
ξεχωριστή συνήθεια.
Το κάθε δειλινό
ψάξε καλά
να βρεις τα λάθη
σου να τα παραδεχτείς,
να μην σκληρύνεις
την καρδιά.
Να μετανιώσεις,
και να πλυθείς στο
αίμα του Χριστού.
Και καθαρός κάθε
πρωί απ' την αρχή ν αρχίζεις.
Γιατί στης μέρας
την οχλαλοή μολύνεται η ψυχή.
Το άδολο λευκό
γκριζάρει, και εξασθενεί.
Ενέργεια σαν πρώτα
πια δεν δίνει
και το μυαλό
θολώνει.
Κατηφορίζοντας
... το γκρίζο ακολουθεί
Και την αλήθεια
πια δύσκολα ξεχωρίζει!
Λένια
26.6.2013
