3) Αναγέννηση

Απεκρίθη ο Ιησού και είπε προς αυτόν Αληθώς σοι λέγω εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν δεν δύναται να Ίδη την βασιλείαν του Θεού. Λέγει προς αυτόν ο Νικόδημος. ...Πως δύναται άνθρωπός να γεννηθή γέρων ών μήποτε δύναται να εισέλθη δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητρός αυτού και να γεννηθή;(Ιωαν. γ´3-4)

Αυτό το εδάφιο ήταν η αφορμή της πρώτης ουσιαστικής συνομιλίας και επικοινωνίας μου με το Θεό. Όταν το διάβασα το πήρα ακριβώς όπως πρέπει να παίρνουμε το Λόγο του Θεού, δηλαδή ότι απευθυνόταν προσωπικά σε μένα και μου έθετε μια πολύ συγκεκριμένη προϋπόθεση για να έχω σχέση με το Θεό. Αν δεν αναγεννηθώ άνωθεν Βασιλεία Θεού δεν πρόκειται να έχω. Αναρωτήθηκα λοιπόν, έχω αναγεννηθεί άνωθεν;

Τι είναι αναγέννηση, πως γίνεται; Δυστυχώς δεν το γνώριζα!

Μετά από πολύ καιρό συλλογισμού, και μελέτης της Α.Γ χωρίς αποτέλεσμα άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως είχαν δίκιο αυτοί που μου έλεγαν ότι δεν πρέπει να διαβάζω μόνη μου την Α.Γ

Αφού πέρασε λίγος καιρός και βλέποντας ότι το εδάφιο αυτό με είχε βγάλει ουσιαστικά έξω από την σωτηρία, αφού μου λέει καθαρά, ή θα αναγεννηθώ ή σωτηρία δεν έχω, απευθύνθηκα στους ειδικούς.

Ο πρώτος που πήγα μου εξήγησε ότι θα πρέπει να μην διαβάζω μόνη μου την Α.Γ αλλά να συμβουλεύομαι για τα πράγματα του Θεού τον πνευματικό μου. Διαβάζοντας την Α. Γ μπορούν μόνο οι άγιοι που ασκιτεύουν μετά από πολλά χρόνια να επικοινωνήσουν με το Θεό. Όσο για την αναγέννηση μου αυτή έγινε δια του βαπτίσματος διότι τότε πέθανα και αναστήθηκα με το Χριστό και τώρα έχω νέα ζωή μαζί του αν βέβαια είναι και τα έργα μου ανάλογα. Μου εξήγησε επίσης ότι υπάρχει το φιλόπτωχων ταμείο της ενορίας που μπορώ να συμβάλω για την βοήθεια σε χήρες και ορφανά και έτσι θα γίνω πνευματικότερος άνθρωπος κάνοντας το θέλημα του Θεού.

Η αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετ άφημεν λοιπόν μετ' αυτού δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών δια της δόξης του πατρός ούτω και ημείς περιπατήσωμενεις εις νέαν ζωήν...Ρωμ.ς´4)

Όσο ήμουνα μαζί του δεν είχα κανένα επιχείρημα να ορθώσω αλλά είχα μια πικρία στο στόμα, σαν κατά κάποιο τρόπο να με απογοήτευσε ...ο Θεός.

Πως είναι δυνατόν να μην μπορώ να διαβάσω μόνη μου την Α.Γ;

Εγώ όταν ήθελα υδραυλικό για παράδειγμα ή σιδερά έψαχνα να βρω τον καλύτερο ρωτώντας και ψάχνοντας την δουλειά τους, τώρα πού θα πάω να βρω κάποιον που να έχει σίγουρα σωθεί, να τον ρωτήσω ποιος τον έσωσε, για να πάω κι εγώ σ' αυτόν να με διδάξει;

Αν για γήινα πράγματα ασχολούμαι τόσο σοβαρά για την αιώνια σωτηρία μου θα δέχομαι τις οδηγίες κάποιου χωρίς να έχω τρόπο να τον ελέγξω;

Πήγα σπίτι μου διάβασα όλο το προς Ρωμαίους ς´ κεφάλαιο ξανά και ξανά, δεν μου κόλλαγε όμως ότι εδώ, αυτό εννοούσε ο Θεός όταν έλεγε αναγέννηση.

'Όταν ήμουν 8 μηνών με πήγαν οι γονείς μου στην εκκλησία και με βάφτισαν. Από ότι μου λένε οι συγγενείς ήμουν φοβισμένη και έκλαιγα, δηλαδή το βάφτισμα εκείνο έγινε σε ηλικία που δεν είχα άποψη και δική μου γνώμη αλλά κατ' ουσίαν και χωρίς τη θέληση μου. Πως μπορεί αυτό να λογαριάζεται αναγέννηση και μάλιστα άνωθεν;

Τότε σκέφτηκα ότι ίσως ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήξερε καλά να μου το εξηγήσει και έπρεπε να πάω σε κάποιον άλλο καλύτερο, πιο πνευματικό. Πραγματικά πήγα σε μια άλλη περιοχή που υπήρχε κάποιος με καλή φήμη τον οποίο και εγώ είχα γνωρίσει παλαιότερα και είχα καλή γνώμη γι αυτόν. Πήγα νωρίς για να μιλήσουμε και κατόπιν παρακολούθησα και την θεία λειτουργία.

Του εξήγησα τις αμφιβολίες μου για την απάντηση που μου δόθηκε και ζήτησα την άποψη του. Αυτή τη φορά μου εξήγησε ότι εκτός από το βάφτισμα υπήρχε και το χρίσμα, και μου έγινε η πλήρης ανάλυση της τελετουργίας και του συμβολισμού του χρίσματος που γίνεται στην εκκλησία μας. Και πάλι μου επεσήμανε πόσο επικίνδυνο είναι να μελετώ μόνη μου την Α.Γ. Έτσι, λέει ,δημιουργούνται οι αιρέσεις από ανθρώπους που δεν μπορούν να την καταλάβουν.

Ο δε βεβαιών ημάς μεθ υμών εις Χριστόν και ο χρίσας ημάς είναι ο Θεός, όστις και εσφράγησεν ημάς, και έδωκε τον αραβώνα του πνεύματος εν ταις καρδίαις ημών.(Κορινθ.Β´α´21).

Προβληματισμένη πήγα και κάθισα σε μια καρέκλα και περίμενα την θεία λειτουργία. Αναρωτιόμουνα πως είναι δυνατόν να μπορούν να γνωρίσουν και να επικοινωνούν με το Θεό μόνο οι καλόγεροι στα βουνά και οι καλογριές στα μοναστήρια;

Εγώ μια εργαζόμενη γυναίκα με παιδιά, με τόσες ανάγκες και προβλήματα δεν είχα το δικαίωμα να επικοινωνώ με το Θεό;

Ο Πέτρος ήταν παντρεμένος και ο Παύλος δεν πήρε τα βουνά και τα λαγκάδια. Στις πόλεις και τα χωριά πήγαινε ανάμεσα στους ανθρώπους που τους έλεγε τα καλά νέα ότι ήρθε και στον απλό άνθρωπο η Βασιλεία των Ουρανών. Ήμουν πολύ βυθισμένη στις σκέψεις μου, ούτε αυτή η απάντηση με ικανοποίησε. Απέκτησα επαφή πάλι με το περιβάλλον όταν κάτι παιδιά τρέχανε γύρω- γύρω και παίζανε και ο ιερωμένος διέκοψε την τελετουργία και συνέστησε στις μητέρες ....να μην φέρνουν τα παιδιά στην εκκλησία για να υπάρχει ησυχία και να ευχαριστιέται ο κόσμος την λειτουργία. Διότι ο Χριστός μπορεί να είπε τα παιδιά να τα πηγαίνουν σε αυτόν αλλά δεν ιερουργούσε εκείνη τη στιγμή. Μόλις άκουσα αυτή την ανοησία σηκώθηκα κι έφυγα. Τι περίμενα να μου εξηγήσει ένας άνθρωπος, τι σοφία Θεού μπορεί να είχε όταν πίστευε ότι η αναπαράσταση την οποία αυτός κάνει αυτή τη στιγμή είναι σημαντικότερη από την αυθεντική ομιλία και το έργο του ίδιου του Χριστού.

Πήγα σπίτι μου και κάθισα να προσευχηθώ αλλά με πολύ θυμό. Έκανα το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, να ταυτίσω το λάθη των ανθρώπων με τον ίδιο τον Θεό. Ανάμεσα στα άλλα που του είπα εκείνη τη μέρα θυμάμαι ήταν και τα εξής : “ ... Εγώ όταν μια γειτόνισά με ρωτήσει πως να φτιάξει ένα φαγητό της δίνω ακριβώς την συνταγή, ακριβώς πόσα υλικά χρειάζονται και ακριβώς τι πρέπει να κάνει για να το φτιάξει. Δεν της λέω πάρε λίγο μοσχάρι και κάτι άλλα... και θα φτιάξεις ωραίο στιφάδο. Όταν θα έρθω λοιπόν μπροστά στο θρόνο σου για να με κρίνεις, θα σου πω ότι εγώ σε ζήτησα, να μου πεις πως να αναγεννηθώ για να σωθώ, αλλά εσύ δεν ήρθες, και δεν μου απάντησες. Η ευθύνη λοιπόν είναι δική σου και όχι δική μου”

Ποιο ήρεμη τώρα κάθισα και άνοιξα την Α.Γ στην τύχη και διάβασα : “Καθαρίσαντες λοιπόν τας ψυχάς σας με την υπακοήν της αληθείας δια του Πνεύματος, προς φιλαδελφίαν ανυπόκριτον αγαπήσατε ενθέρμως αλλήλους εκ καθαράς καρδίας επειδή αναγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος αλλά αφθάρτου δια του λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα....ο Λόγος όμως του Κυρίου μένει εις τον αιώνα και ούτος είναι ο Λόγος ο ευαγγελισθείς εις εσάς,” Πετρ.Α´α´22-25)

Η έκπληξη μου ήταν τόσο μεγάλη και είχα τέτοια βεβαιότητα ότι ο ίδιος ο Χριστός ήταν αυτός που μου απάντησε που γύρισα και κοίταξα δίπλα μου, νόμιζα ότι θα τον έβλεπα εκεί!

Η εμπειρία μου αυτή ήταν η απαρχή της ουσιαστικής σχέσης μου με τον Θεό. Ήταν η πρώτη μου συνομιλία μαζί του αλλά όχι η τελευταία. Ήταν αυτό που με ενθάρρυνε να συνεχίσω την μελέτη της Α. Γ και τώρα μάλιστα με περισσότερο πείσμα. Μου έμαθε να επιμένω όταν θέλω κάτι, και μου υπέδειξε και που να το βρίσκω. Μέσα στην Α.Γ υπάρχουν όλες οι απαντήσεις που είναι απαραίτητες για την σωτηρία μας.

Για πολύ καιρό είχα σκανδαλιστεί με την ανοησία του ταλαίπωρου του ιερωμένου. Μετά από πάρα πολλά χρόνια μελέτης διαπίστωσα ότι και στα δύο κεφάλαια που με είχαν παραπέμψει τότε, υπήρχε η απάντηση σε αυτό που έψαχνα αλλά πολύ κεκαλυμμένη.

...πλην υπηκούσατε εκ καρδίας εις τον τύπον της διδαχής εις τον οποίον παρεδόθητε... (Ρωμ.ς´17.)

Αλλ' όμως πιστός ο Θεός ότι ο λόγος ημών ο λαληθείς προς εσάς δεν έγινε ναι και ού...Κορινθ,Β´α´18)

Εγώ σαν νήπιο στον Χριστό τότε δεν μπορούσα να το εννοήσω. ...υπακούω στον τύπο της διδαχής... εννοεί βέβαια τον Λόγο του Θεού αλλά μόνο γι αυτούς που έχουν την εμπειρία να το καταλάβουν. ...ο λόγος ημών ο λαληθείς προς εσάς ...εδώ φαίνεται καθαρότερα ότι πρόκειται για το Λόγο του Θεού αλλά δύσκολα τον συνδέεις με την αναγέννηση. Εγώ ήμουν πολύ νήπιο αλλά διαπίστωσα ότι ο Λόγος του Θεού απαντά στον καθένα στη γλώσσα που μπορεί να καταλάβει στην κάθε πνευματική του ηλικία.

Οι δύο ιερωμένοι που απευθύνθηκα για να μου δώσουν την σοφία τους ήταν τόσο προσηλωμένοι να διαφημίσουν και να αναδείξουν το έργο που οι ίδιοι οι άνθρωποι κάνουν μέσα στην εκκλησία, τους συμβολισμούς και τις αναπαραστάσεις, που ξέχασαν να με ενημερώσουν για το έργο που κάνει ο Χριστός μέσα από τον Λόγο του. Αν βέβαια το είχαν και οι ίδιοι ποτέ προσέξει!

Έκαναν ακόμα και το τερατούργημα να με τρομοκρατήσουν για να μην μελετώ το Λόγο, και αυτό γίνεται πάντα όχι μόνο σ' εμένα αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Ακόμα και τώρα όταν σε κάποια συζήτηση αναφερθώ στην Α.Γ και ομολογήσω ότι την μελετάω ο συνομιλητής μου με κοιτάζει καχύποπτα και με ρωτάει: Είσαι μάρτυρας του Ιεχωβά,μήπως είσαι αιρετικός;

Καταλαβαίνετε τι έχετε κάνει, έχετε χαρίσει το Ευαγγέλιο του Χριστού στους ιεχωβάδες και τους προτεστάντες, για τους ορθόδοξους χριστιανούς είναι αφύσικο να το διαβάζουν, το έχουν βάλει στα εικονίσματα σαν άγιο ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΟ!!! Έπαψε πια να είναι η διαθήκη τους και η κληρονομιά τους.

Πολλά έχω να τους καταμαρτυρήσω. Φύλαξαν όμως όλα αυτά τα χρόνια το ευαγγέλιο του Χριστού που γράφτηκε στα ελληνικά, ακριβώς όπως το έγραψαν οι απόστολοι μέχρι σήμερα χωρίς να το πειράξουν χωρίς να το παραποιήσουν όπως έχουν κάνει άλλα δόγματα και οι αιρέσεις. Γι αυτό πραγματικά αισθάνομαι σαν Ελληνίδα τυχερή και ευλογημένη που έχω τον αυθεντικό Λόγο στη διάθεση μου, την γνήσια πηγή για τις μελέτες μου.

Μετά την αναγέννηση ο άνθρωπος αρχίζει να αναπτύσσεται πνευματικά όπως ο φυσικός άνθρωπος και διατρέχει όλες τις ηλικίες από την νηπιακή έως την τελείωση, την ηλικία του Ιησού Χριστού.

Εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, δια να μη ήμεθα πλέον νήπιοι κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας δια της δολιότητος των ανθρώπων...(Εφεσ, 4.13-14)

Με την αναγέννηση αρχίζει και η πραγματική μας επικοινωνία και συνομιλία με το Θεό. Του μιλάμε με το στόμα, με το μυαλό, και μας απαντάει με πολλούς τρόπους. Ένας από αυτούς είναι μέσα από τον Λόγο του και με το έργο του στη ζωή μας.

---Ο Θεός μιλάει σε όλους τους ανθρώπους;

---Ο Θεός ξέρω ότι μιλάει στα παιδιά του. Ο τρόπος που μας μιλάει μαθαίνεται σιγά -σιγά αλλά πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί γιατί η εμπειρία αυτή βρίσκεται ακριβώς δίπλα από την πόρτα του τρελοκομείου. Προσοχή λοιπόν να είμαστε προσκολλημένοι στο πως μας οδηγεί ο ίδιος Θεός μέσα από τον λόγο του να επικοινωνούμε μαζί Του και να μην βγάζουμε πράγματα από το μυαλό μας και από την υπερηφάνεια μας. Προσοχή και πάλι γιατί το μυαλό μας μπορεί να μας παίξει παιχνίδια!

---Αν είναι τόσο επικίνδυνο μήπως δεν πρέπει να το επιχειρούμε;

---Και το νήπιο όταν σηκώνεται να περπατήσει συνέχεια πέφτει αλλά δεν σταματάει να προσπαθεί μέχρι που να τα καταφέρει. Δεν υπάρχει κανένας γονιός που να σκέφτηκε ποτέ να αποθαρρύνει το παιδί του να μάθει να περπατάει επειδή μπορεί να πέσει.

Ακόμα και με τις τροφές υπάρχει κίνδυνος δηλητηρίασης, αλλά εκπαιδευόμαστε πως να επιλέγουμε, πως να συντηρούμε πως να παρασκευάζουμε την τροφή μας για να μην κινδυνεύουμε. Σκέφτηκε ποτέ κανένας να σταματήσει να τρώει επειδή κάποιες τροφές είναι δηλητηριώδεις;

Το ίδιο θα κάνουμε και με το Λόγο του Θεού και με τις εμπειρίες μας μαζί Του. Δεν γίνεται να ζήσουμε μακριά Του. Με με την βοήθεια του, με τον χρόνο, με την προσευχή, με την υπακοή, θα μάθουμε να επικοινωνούμε μαζί Του σωστά και καρποφόρα.

Σε κάθε πνευματική ηλικία ο Θεός απευθύνεται στα παιδιά του και συνομιλεί μαζί τους με διαφορετικό τρόπο.

Γενικά όμως πρέπει να ξέρουμε ότι όταν προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον Θεό σε χαρτορίχτρα θυμώνει πολύ. Το ίδιο και όταν βολευτούμε και θέλουμε όλες τις αποφάσεις στη ζωή μας να τις παίρνει Εκείνος. Όταν σταματάμε να σκεπτόμαστε από μόνοι μας και να αποφασίζουμε, και περιμένουμε παθητικά χωρίς να κάνουμε τίποτα, και αποδίδουμε την δική μας ανεπάρκεια στο Θεό. Και το χειρότερο, όλο αυτό το κάνουμε στο όνομα Του, τάχα μου από υπερβάλλον ζήλο και ευσέβεια.

---Μα δεν λέει ό,τι και να κάνουμε να τον ρωτάμε; Τα πάντα να τα κάνουμε στο όνομα του;

--- Αυτό ακριβώς θέλει, αλλά παράλληλα θέλει να είμαστε άξια παιδιά του και εκπαιδευμένα ανάλογα με την πνευματική μας ηλικία. Ο χριστιανός στο δρόμο του Θεού εξελίσσεται και ρωτάει κάθε φορά για πράγματα της πνευματικής του ηλικίας, και όχι για πράγματα που θα έπρεπε ήδη να ξέρει!

Το παιδάκι των οκτώ χρόνων που προσπαθεί να μάθει πρόσθεση και αφαίρεση όταν κάνει λάθη ο πατέρας του το ενθαρρύνει και χαίρεται τις επιτυχίες του. Όταν είναι στο Λύκειο και δεν ξέρει ακόμα πρόσθεση κάτι δεν πάει καλά και ο πατέρας του είναι πολύ λυπημένος, κάτι πρέπει να κάνει γι αυτό.

Περί του οποίου πολλά έχομεν να είπωμεν και δυσερμήνευτα, διότι εγείνετε νωθροί τας ακοάς.
Επειδή ενώ ως προς τον καιρόν έπρεπε να ήσθε διδάσκαλοι, πάλιν έχετε χρείαν του να σας διδάσκη τις τα αρχικά στοιχεία των λόγων του Θεού, και κατηντήσατε να έχητε χρείαν γάλακτος και ουχί στερεάς τροφής.
Διότι πας ο μετέχων γάλακτος είναι άπειρος του λόγου της δικαιοσύνης· επειδή είναι νήπιος·(Εβραι.5.11-14)

Πολλοί χριστιανοί από ανασφάλεια, δειλία ή τεμπελιά ή ακόμα και από λάθος πεποίθηση προσπαθούν να φορτώσουν το Θεό με το βάρος όλων των αποφάσεων τους. Αυτό λυπεί τον Θεό γιατί δείχνει παιδιά ανεκπαίδευτα, ανώριμα, και ανεύθυνα. Έχουν βολευτεί στην νηπιακή ηλικία που ο Πατέρας τους προσφέρει τα πάντα πολύ εύκολα χωρίς να κοπιάζουν πολύ και αρνούνται να ενηλικιωθούν. Αυτό το στάδιο το έχουμε περάσει σχεδόν όλοι, διότι έχουμε συνηθίσει ο Θεός να μας συμπεριφέρεται σαν σε νήπια και μας αρέσει. Όταν έρχεται η ώρα που πρέπει την τροφή μας να την ετοιμάζουμε μόνοι μας μας πέφτει κομματάκι δύσκολο. Τότε έρχονται δοκιμασίες και σφαλιάρες. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και αναζητήσουμε τον καινούργιο τρόπο επαφής μαζί Του τόσο το καλύτερο για μας. Διότι ο Θεός δεν έχει χρόνο και τον ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα, η δοκιμασία λοιπόν θα διαρκέσει μέχρι να εννοήσουμε.

Φυσικά πάντα επικαλούμαστε την σοφία και τη δύναμη Του για να πάρουμε μια απόφαση και αυτή πρέπει πάντα να συμφωνεί με το Λόγο Του, αλλά δεν πρόκειται κάθε φορά να ρωτάω: “να κλέψω πατέρα μου;” και αυτός να μου απαντάει: “όχι παιδί μου!”

Το μέρος της εκπαίδευσης που είδη έχω κατανοήσει πρέπει να το εφαρμόζω χωρίς αντιλογία

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για κάθε μου απόφαση, δεν θα προσευχηθώ, δεν θα του φανερώσω τους φόβους μου, τις αμφιβολίες μου,την αγωνία μου, και στο τέλος να του ζητήσω να να με οδηγήσει να πάρω την σωστή απόφαση.

---Πρακτικά πως αντιλαμβανόμαστε ότι αναγεννηθήκαμε;

---Όπως στη πραγματική γέννα το πρώτο πράγμα που κάνει το νεογέννητο είναι το κλάμα, το ίδιο γίνεται και στην αναγέννηση. Το αναγεννημένο παιδί του Θεού κατά την ώρα της προσευχής δυσκολεύεται να κρατήσει τα δάκρυα του. Αργότερα όσο τα λόγια του Χριστού γράφονται στο σκληρό δίσκο της καρδιάς του αρχίζει και ο έλεγχος της συνείδησης. Στην αρχή ο χριστιανός τρομάζει με το πόσα λάθη ανακαλύπτει στον εαυτό του που μέχρι τότε δεν τα είχε προσέξει. Με τη μετάνοια και την συχώρεση νιώθει την ευλογία του Θεού και δοξάζει με ευγνωμοσύνη και δάκρυα το Θεό. Φυσικά όλα αυτά γίνονται σταδιακά κατά την πρόοδο της μελέτης δια πίστεως και όχι ξαφνικά σε μια μέρα. Το κλάμα πάντως έχει προβληματίσει πολλούς πιστούς, τους πληροφορώ ότι είναι τελείως φυσιολογικό και μάλιστα να τους χαροποιεί διότι με το κλάμα η προσευχή μας έχει περισσότερη δύναμη.

Η Αναγέννηση μας είναι το κομβικό σημείο που η ζωή μας αλλάζει. Ο Λόγος αρχίζει να γίνεται πια για μας ο δρόμος του Θεού που προχωράμε, γίνεται ο άρτος που μας τρέφει, ακόμα είναι το ύδωρ το ζωντανό που όποιος το πιει δεν πρόκειται να διψάσει ποτέ ...είναι το φως, είναι η αλήθεια, είναι η ζωή...

Αν ο άνθρωπος δεν αναγεννηθεί άνωθεν δεν έχει σωτηρία!

Εσύ έχεις αναγεννηθεί;